İlerleyen yıllarda bu derbi sonucunu bakanlar, maçın çok çekişmeli geçmiş olabileceğini düşünebilirler. Hâlbuki dün Fenerbahçeliler maçı yalnız tek farklı kaybetmiş olmalarına çok şaşırmışlardır! Sonlara doğru Skriniar’ın kafa şutu Uğurcan ve Lemina’nın dizleri arasından geçip gol olsaydı ve şu maç mucizevi bir şekilde berabere bitseydi bile, sarı lacivertlerin yaşadığı dağılmışlık hissi değişmezdi. Fenerbahçe’nin şu anda kadrosu da kenar yönetimi de diğer büyük rakiplerinin gerisinde görünüyor! Yani yalnız Galatasaray değil, Trabzon ve Beşiktaş da takım bütünlüğü ve kulübün genel içsel sinerjisi açısından sarı lacivertlerden daha iyi durumdalar.
İLK YARIDA SIFIR ÇEKEN FENER!
Maçın geneline baktığımızda Galatasaray çok daha fazla şut atan çok daha kombine atak geliştiren, sahayı çok daha iyi parselleyen takımdı. Özellikle maçın ilk yarısında Fenerbahçe sahadan silindi. Sürekli pozisyon üreten, koşan, hızlı kontratağa çıkan rakibini ablukaya alan bir Galatasaray vardı sahada… Bu şekilde maçın ilk dörtte birinin berabere geçmiş olması Fenerbahçe adına büyük bir mucizeydi. Sonra 29. dakikada, tam “Fenerbahçe maçta herhalde artık dengeyi buldu” derken Osimhen’in yine harika bitirilmiş golü geldi. Fenerbahçe’nin Sanchez’in ters vuruşuyla sözde kaçırdığı golü saymazsak sürekli akınlardan bunalan sarı lacivertliler, ilk yarıyı tek golle mağlup kapamaya çalışırken onu da beceremediler. Ederson’nun yumrukla uzaklaştırdığı topa Sanchez”in 35 metreden patlattığı ve yerden seken vole, Osimhen’in kafasından yön değiştirerek yine ağları buldu: 2-0 Sevil lacivert’ten ilk yarıya sıfır gol beklentisi ve sıfır şut ile bitirdiler.
EDERSON FARKI ÖNLEDİ
İkinci yarıda Sarı lacivertli taraftarlar farkın dörde veya beşe çıkmasından korkuyorlardı. Bunu engelleyen de kesinlikle 4-5 gol kurtaran Ederson oldu. İrfan Can Kahveci’nin attığı nefis röveşata golü gerçekten jeneriklikti ama küçük bir teselli olmaktan öteye gidemedi. Çünkü arkasını getirecek ne klas ayaklar, ne de inanç vardı sahada. Zaten maçın son dakikasında Kerem’in dağlara taşlara attığı frikik tesadüfen mesela Mert Hakan’ın ayağından ağlara gitseydi, biz Fenerbahçeliler çok sevinirdik ama bu maçın gidişatına göre büyük haksızlık olurdu.
Güya beraberliği kurtarmaya çalışan Fenerbahçe’de İsmail Kartal yine çeşitli karar krizleri yaşıyordu. Hangi gerekçeyle Vedat’ı son 8 dakikaya gelene kadar sahaya sürmedi, bunu anlamak, bir mantığa oturtmak tabii ki mümkün değil. Fenerbahçe orta sahada tamamen etkisizdi ve Galatasaray hava basarak, güle oynaya maç boyu bu alanı seçtiği hızda koşarak geçti. Ama herhalde İsmail Hoca çok mutluydu ki mesela “İsmail’i veya Bartuğ’yu alırsam farklı bir şeyler olur mu?” diye merak bile etmedi!
FENERBAHÇELİ FUTBOL ŞUBESİ SANKİ YOK
Özür diliyorum ama Fenerbahçe’nin futbol şubesi sorumlularının artık çok kötü olduklarını sağır sultan bile duydu. Bakın, konusunda ortalama halk bilgisi olan bir manav, bir lise öğrencisi, bir emekli veya bir polis memuruna gidin sorun: “elimizde bildiğiniz gibi her maç gol atan ve bizi bu sene 18 yılın ardından şampiyonlar Ligi’ne sokmuş ve geçen yıl ligin yıldızı Galatasaraylı Osimhen’den daha çok gol atan Brezilyalı Talisca var. Biz onu satıp, aylardır doğru dürüst oynamamış, bir bodyguard‘la emekli güreşçi karışımı bir fiziğe sahip olan Lukaku’yu almak istiyoruz. Bu arada sakatlıktan çıkamayan Asensio’yu da takımda korumayı tercih ediyoruz. Başka bir yıldızı da dünyanın hiçbir yerinde zaten bulamadık. Sizce biz görevimizi iyi yapıyor muyuz?”. Bu soruyu sorduğunuz kişiler size uzaylı gözüyle bakar ve acıyarak uzaklaşırlardı.
Fenerbahçe yönetimine bu geri dönülmez ve affedilmez hatayı defalarca anlatıp vazo kırılmadan sezonun başlarında durdurmaya çalıştım ama başaramadım. Futbolun iyi oyuncularla oynandığını, futbol takımları için hangi transferi yapacaklarından çok daha önemlisinin, kimleri kesinlikle satmayacakları kararının olduğunu onlar hiçbir zaman öğrenemediler. Sadettin Saran döneminde üç santrforu devre arasında elinden çıkaran ve yerlerine tek isim alamayan Fenerbahçe, bu sefer de forvetin her noktasında oynayabilen süper yetenekli bir futbol sihirbazını işi inada bindirip çok bilmişler sayesinde zorla harcadı, yerine kimleri oynatacağını gram tasarlayamadan.
DENİZE DÖKÜLEN UMUTLAR
Halbuki, maçtan önce Fenerbahçe‘li taraftarlar yine umut doluydu. Çünkü eski güzel günleri hatırlayıp Kadıköy’ün ruhunun geri döneceğine inanmak istiyorlar! Ben mütevazi bir şekilde 2-1 kazanırız diye düşünmek istiyordum. Çevremdeki kanı Sarı Lacivert akanlar arasında genel tahminler 2-1, 3-1, 4-1 ve hatta 4-0’a kadar yükseldi. Çünkü insan hayal ettikçe, umutlarını yeşerttikçe yaşar! Sonra maalesef maç başladı. Panik içinde ileriye şişirilen toplarla sanki Lukaku’dan bir Dzeko-Cenk Tosun karışımı bir mucize yaratmayı hedefliyordu Fener. Halbuki o toplar hep sonuçsuz kaldı. Çünkü Fenerbahçe’nin “çok tecrübeli” yöneticileri, herhalde bundan on yıl önceki Lukaku’yu hatırlayarak, onu düşünerek bu transferi yapmışlardı! Skriniar bir ara Galatasaray baskılarından o kadar bunaldı ki topu durdurup, kontrol edip bir arkadaşına atmak veya ileriyi doğru savurmak yerine taç istikametinde dağlara taşlara patlattı meşin yuvarlağı. Aciz duruma düşmenin bir acil itirafıydı bu. İkinci yarı Galatasaray oyundan biraz düşmüş olmasına rağmen, yine de Fenerbahçe’den daha çok fırsat buldu.
Kartal herhalde futbol ortamını biraz güldürmek için, ilk yarı sıfır şutla oynayan takımda bir değişikliğe gitmeye gerek görmedi. Aziz Yıldırım maçtan iki gün önceki yüksek divan Kurulu’nda, takımı esasında İsmail Kartal değil Aykut Kocaman’a emanet etmek istediğini, ama baskılar sonucu sonunda görevin Kartal’a verildiğini umursamazca anlattı. Aynen orta sahanın Fransız oyuncularının gereksiz yere çok pahalı olduğunu aktarıp, bir çeşit mal fazlalığı olduklarını ima ettiği gibi! Bu arada yüksek divan kuruluna gelmeyen üyeler kendisinden fırça yediler. Aziz Bey kendisinin de yıllarca hiçbir yüksek Divan Kurulu’na katılmadığını sanki birden unutuvermişti! “İsmail Hoca’yi istemiyor idiysen, o zaman istifasını kabul edecektin, o gün hoca değiştirecektin” derler insana!
Yine maçtan önce Fenerbahçe’nin Kadıköy mabedini terk edip Maltepe’ye taşınması projesinin ciddi olarak konuşulmaya başlanması, taraftarlar arasında büyük huzursuzluk yaratılmasını adeta provoke eden, piyangodan çıkmış ek bir kâbus gibiydi… Yani halk deyimi ile Fenerbahçe’nin dertsiz başında sanki bir bunlar eksikti!
MAÇ SONU FELAKETLERİ, KOMİK HESAPLAR
Maçın sonunda sahada fütursuzca yaşanan meydan muharebesi, Türkiye’de artık bir futbol federasyonu kalmadığının ifşası gibiydi. Normal bir ülkede hakem her iki takımdan en az beşer oyun oyuncuya kırmızı kart verirdi, federasyon ise ev sahibi takımın sahasını kapardı. Televizyondaki görüntüleri hatırladıkça, dünyanın herhangi bir yerinde insanların bize nasıl barbar gözüyle bakacaklarını düşünüp yerin dibine batıyorum!
Şimdi Fenerbahçe yine liderin altı puan gerisinde. Bir arkadaşım hemen hesaba başladı: “işte biz şu üç kolay maçı kazanırsak, ikinci yarıda Galatasaray’ı yenersek onlar da şurada şu puanı kaybederse, bu fark hiçbir şey değil, hemen kapanır”. Kendisine verdiğim yanıt şu oldu: “dostum herhalde farkına varıyorsundur ki, biz belki on senedir altı puan gerideyiz bütün ligi o altı puanı kapatmak için koşuyoruz, koşturuyoruz, heyecanımız bir iniyor bir çıkıyor, fark bir 4 puana iniyor, bir 8’e çıkıyor! Biz o meşhur altı puanın artık ömür üstünden maraton koşucusu olduk!”
Futbol zaten zor, şampiyonluk zor, futbolun en basit güç analizlerini yapamayan, futbolcu seçemeyen, inandırıcı bir teknik direktör bulamayan bir yönetim kadrosu ile ise, her şey imkânsız seviyesine fırlayarak elden kaçıveriyor…
